Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Ciechanowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak

Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska

po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2025 r. w Ciechanowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko W. R.

o zapłatę 562,50 zł

I zasądza od pozwanej W. R. na rzecz powoda (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 450,09 zł ( czterysta pięćdziesiąt złotych dziewięć groszy ) z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 7 października 2023 r. do zapłaty;

II w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III zasądza od pozwanej W. R. na rzecz powoda (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 137,00 zł ( sto trzydzieści siedem złotych ) tytułem zwrotu części kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kwotę 107,00 zł ( sto siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

sędzia Lidia Grzelak

Sygn. akt I C 240/25

UZASADNIENIE

W dniu 9 kwietnia 2025 r. ( data stempla operatora pocztowego ) powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wystąpił do Sądu Rejonowego w Ciechanowie z pozwem przeciwko W. R. wnosząc o zasądzenie kwoty 562,50 zł z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 7 października 2023 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Nakazem zapłaty z dnia 28 kwietnia 2025 r. wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie I Nc 200/25 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Ciechanowie uwzględnił powództwo w całości.

Pozwana W. R. w ustawowym terminie wniosła sprzeciw od przedmiotowego nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwana podniosła zarzuty niewykazania roszczenia co do zasady i wysokości, braku dowodu zawarcia umowy, braku jej podpisania zarówno przez pozwaną, jak i osobę umocowaną przez pożyczkodawcę, braku wypłaty pożyczki, występowania w umowie klauzul niedozwolonych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 6 września 2023 r. W. R. oraz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością W. za pośrednictwem platformy internetowej www.miloan.pl zawarli umowę pożyczki nr (...). Zawarcie umowy poprzedzone zostało zweryfikowaniem przez pożyczkodawcę tożsamości W. R. oraz oceny jej zdolności kredytowej. Na podstawie tej umowy (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. udzielił W. R. pożyczki w kwocie 500,00 zł. Prowizja za udzielenie pożyczki wynosiła 54,08 zł. Roczna stopa oprocentowania ustalona została w wysokości 20,50 % w skali roku . Całkowita kwota do zapłaty z tytułu udzielonej pożyczki wynosiła 562,50 zł. Pożyczka została udzielona W. R. na okres 30 dni. Pożyczka miała zostać spłacona jednorazowo. Ostateczny termin spłaty pożyczki ustalony został na dzień 6 października 2023 r. Umowa zawierała szczegółowe dane osobowe pożyczkobiorczyni: imię i nazwisko, serię i numer dowodu osobistego, numer PESEL, adres zamieszkania, numer rachunku bankowego, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej. W dniu 6 września 2023 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. dokonał przelewu środków w wysokości 400,00 zł na rachunek bankowy nr (...) należący do W. R.. Kwota udzielonej pożyczki wynosiła 500,00 zł, lecz pomniejszona została o kwotę 100 zł, która miała zostać przeznaczona na zakup pakietu (...) ( umowa pożyczki k. 12, ramowa umowa pożyczki k. 13-19, załączniki do umowy k. 19v.-20v., potwierdzenie wypłaty k. 26, formularz informacyjny k. 27-30 ).

W dniu 18 października 2023 r. wystosowano wobec W. R. wezwanie do zapłaty kwoty 565,74 zł z tytułu zaległości w spłacie pożyczki nr (...). Pismo zostało doręczone W. R. 25 października 2023 r. ( wezwanie do zapłaty k. 30, potwierdzenie doręczenia k. 31-31v ).

W. R. nie dokonała żadnej spłaty z tytułu pożyczki nr (...) ( bezsporne ).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, a w szczególności umowy pożyczki wraz z załącznikami, potwierdzenia przelewu oraz wezwania do zapłaty.

Wskazać należy, że pozwana W. R. została przez Sąd wezwana na rozprawę w dniu 12 sierpnia 2025 r. do osobistego stawiennictwa celem złożenia zeznań, jednakże nie stawiła się na wezwanie.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje w sposób jednoznaczny na istnienie roszczenia dochodzonego pozwem, wynikającego z umowy pożyczki z dnia 6 września 2023 r. Nie zostało natomiast udowodnione, aby pozwana zawarła z podmiotem udzielającym pożyczki jakąkolwiek umowę o zakup pakietu dodatkowego (...) podwyższającego wartość udzielonej jej pożyczki o kwotę 100,00 zł. Brak jest postanowień umownych dotyczących tego pakietu dodatkowego. Twierdzenia strony powodowej w tym zakresie nie zostały potwierdzone żadnymi dokumentami. Odnosząc się do zarzutów strony pozwanej zawartych w sprzeciwie od nakazu zapłaty należy uznać je za całkowicie bezpodstawne, gdyż brak jest podstaw do kwestionowania zawarcia przez strony za pośrednictwem platformy internetowej umowy pożyczki. Umowa taka z oczywistych względów zawarta jest bez jednoczesnej obecności obu stron; zarówno przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, jak też ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, dopuszczają taki sposób zawarcia umowy. Powód dysponował szczegółowymi danymi osobowymi pozwanej W. R. takimi jak adres zamieszkania, seria i numer dowodu osobistego, numer PESEL i numer rachunku bankowego co wskazuje, że powód wszedł w posiadanie tych danych, uzyskując je od pozwanej, a nie w jakiś inny sposób. Brak podpisów na umowie zawieranej poprzez platformę internetową nie świadczy o tym, że umowa jest nieważna.

Podstawą ustaleń Sądu były dokumenty złożone do akt sprawy przez powoda. Część z nich ma charakter dokumentów prywatnych, stanowiąc dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia w nich zawarte ( art. 245 kpc ), a część stanowi wydruki komputerowe. Sąd oceniając te dowody przez pryzmat art. 233 § 1 kpc nie stwierdził, aby treść tych dokumentów budziła uzasadnione wątpliwości co do ich prawdziwości czy autentyczności. Wskazać należy, że wydruki komputerowe mogą stanowić inny środek dowodowy, pozwalający na czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych. Nie wiążą się one z domniemaniami, jakie towarzyszą dokumentom ( art. 244 kpc, art. 245 kpc ), jednakże świadczą o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku ( Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lutego 2019 r. wydanego w sprawie I ACa 767/18 ). Przedłożone do akt sprawy wydruki komputerowe zawierają szereg danych wrażliwych dotyczących pozwanej W. R. w tym m.in. numer ewidencyjny PESEL, nr rachunku bankowego, nr i serię dowodu osobistego. Pozwana nie wskazywała, że dane te powód uzyskał bezprawnie.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, powództwo zasługiwało na uwzględnienie częściowo tj. do kwoty 450,09 zł.

Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. udzielił przedmiotowej pożyczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a pozwana W. R. działała przy zawarciu umowy jako konsument w rozumieniu art. 22 ¹ kc; czynność dokonana przez pozwaną nie była bowiem związana bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Posiadanie przez pozwaną statusu konsumenta nie było zresztą kwestionowane przez powoda. Z tych względów, do umowy mają zastosowanie również przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, zgodnie z którymi, przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na podstawie której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu.

Umowa pożyczki podlega ogólnym przepisom prawa cywilnego ( art. 720 i nast. kc ). Mają one zastosowanie zarówno w relacjach między osobami fizycznymi oraz w relacjach przedsiębiorca – konsument.

Zgodnie z art. 720 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zarzuty pozwanej W. R. dotyczyły niewykazania roszczenia co do zasady i wysokości, a zatem braku umowy i wykonania umowy przez wierzyciela. Twierdzenia pozwanej są, w ocenie Sądu, w tym zakresie niewiarygodne. Do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy pozwaną, a powodem doszło za pomocą środków porozumiewania się na odległość, a zatem podpisy stron nie były wymagane. Poza wydrukiem komputerowym umowy pożyczki powód przedstawił również potwierdzenie wypłaty kwoty pożyczki pozwanej.

Sąd ustalił zatem, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. i W. R. zawarli umowę pożyczki w rozumieniu przepisów art. 720 kc oraz ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, zgodnie z którą przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na podstawie której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki ( art. 1 i 3 cyt. ustawy.).

Tym samym, Sąd zobligowany był do oceny uprawnień powoda w kontekście art. 385 ¹ kc. Stosownie do art. 385 ¹ § 1 i § 4 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Zastrzeżono przy tym, że postanowienia określające główne świadczenia stron, takie jak cena lub wynagrodzenie, mogą zostać uznane za niedozwolone postanowienia umowne tylko wówczas, gdy zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W celu ustalenia, czy konkretne postanowienie umowne należy kwalifikować jako „nieuzgodnione indywidualnie”, należy zbadać, czy konsument miał na treść danego postanowienia „rzeczywisty wpływ” ( art. 385 ¹ § 3 zd. 1 kc ). W szczególności ustawodawca zwraca uwagę na niebezpieczeństwo „nieuzgodnionego indywidualnie” charakteru postanowienia umowy przejętego z wzorca umownego. Kontroli podlegają zatem nieuzgodnione indywidualnie: postanowienia umowne przejęte z wzorca umownego bądź też nie ( w przypadku umowy zawartej bez użycia wzorca umownego chodzi o te, które nie były przez strony negocjowane ) oraz postanowienia wzorców umownych.

Ciężar dowodu spoczywa oczywiście na tym, kto z okoliczności indywidualnego uzgodnienia treści postanowienia lub braku takiego uzgodnienia wyciąga skutki prawne ( art. 6 kc ). W sporze wynikłym w obrocie konsumenckim to najczęściej przedsiębiorcy zależy na wykazaniu faktu indywidualnego uzgodnienia.

W uchwale z dnia 27 października 2021 r. wydanej w sprawie III CZP 43/20, którą sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, Sąd Najwyższy wskazał, że, w przypadku umowy pożyczki świadczeniem głównym po stronie pożyczkobiorcy są odsetki kapitałowe i za opóźnienie, nie jest nim natomiast wynagrodzenie prowizyjne. Zastrzeżenie to, ma zastosowanie również do opłaty przygotowawczej.

Wskazać również należy na treść art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, określająca maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie przed nakładaniem na konsumentów nadmiernych obowiązków finansowych, co oznacza, że przedsiębiorca domagający się pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego powinien wskazać na zindywidualizowane okoliczności usprawiedliwiające naliczenie tychże kosztów w żądanej wysokości. Zarówno w orzecznictwie europejskim, jak i krajowym wskazano, że określenie w prawie krajowym maksymalnego pułapu pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego nie wyłącza z zakresu kontroli sądowej kosztów naliczonych w granicach nieprzekraczających tego pułapu ( wyrok (...) z dnia 3 września 2020 r. w sprawie C-84/19, wyrok (...) z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie C-779/18, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2021 r. w sprawie III CZP 42/20, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie III CZP 43/20 ).

Wskazać należy, że na podstawie załączonej przez stronę powodową umowy pożyczki stwierdzić należy, że całkowita kwota do zapłaty wskazana w umowie nie została udowodniona. Pozwana W. R. na mocy zawartej umowy została zobowiązana bowiem do zapłaty łącznie kwoty 562,50 zł. Na dochodzoną kwotę składały się : 500 zł z tytułu kapitału, 8,42 zł z tytułu odsetek umownych oraz 54,08 zł z tytułu prowizji. Ponadto wskazano, że pozwanej do dyspozycji przekazana została kwota 400,00 zł, zaś 100,00 zł przekazane zostało na zakup dodatkowego pakietu (...), który miał chronić klienta przed próbą zaciągnięcia pożyczki na jego dane osobowe. Powód nie podołał w tym zakresie obowiązkowi udowodnienia swoich twierdzeń i w ocenie sądu nie wykazał, aby dyspozycja upoważniająca pożyczkodawcę do potrącenia z kwoty pożyczki tego zobowiązania faktycznie została zlecona przez pozwaną. Do umowy pożyczki nie została dołączona bowiem umowa potwierdzająca zakup przez W. R. dodatkowego pakietu (...). Sąd stoi na stanowisku, że zakup tego typu usług dodatkowych musiałby zostać wyraźnie wykazany przez stronę powodową poprzez załączenie stosownej umowy oraz wniosku strony pozwanej wyrażającego chęć zakupu tych usług. Mając na uwadze powyższe Sąd stoi na stanowisku, że roszczenie powoda w tym zakresie uznać należy za nieuwodnione.

Zdaniem sądu, oznacza to tym samym, że pozwana W. R. zobowiązana jest do zapłaty na rzecz powoda (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. tytułem zwrotu pożyczki z dnia 6 września 2023 r. – kapitału pożyczki tj. kwoty 400,00 zł, kwoty prowizji wyliczonej od tej kwoty oraz odsetek umownych w wysokości 20,50 % w skali roku. Wysokość prowizji Sąd ustalił przyjmując zgodnie z zawartą umową i ustalony zgodnie z nią stosunek wysokości należności głównej 500 zł i prowizji 54,08 zł, że wynosi ona w przybliżeniu 0,11 % udzielonej kwoty. A zatem przy uznaniu, że kwota kapitału wynosiła 400,00 zł, prowizja wynosi 43,26 zł. Zgodnie z postanowieniami umowy została ona zawarta na okres 30 dni, a więc spłata powinna nastąpić do dnia 6 października 2023 r. Przy zastosowaniu zasad spłaty kredytu wynikających z umowy uznać należy, że pozwaną W. R., zgodnie z umową, obciąża obowiązek zapłaty kwoty łącznie 450,09 zł, w tym 4000,00 zł – kapitał, 43,26 zł – prowizja oraz 6,83 zł – odsetki umowne. Wysokość odsetek Sąd ustalił za pomocą ogólnodostępnego kalkulatora kredytowego ( k. 71 ).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił roszczenie powoda w części, zasądzając w pkt I wyroku od pozwanej na rzecz powoda kwotę 450,09 zł z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 7 października 2023 r. do dnia zapłaty.

O odsetkach od kwoty dochodzonego kapitału w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie sąd orzekł zgodnie z treścią pozwu, mając na uwadze treść art. 481 § 2 ¹ k.c., zgodnie z którym maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Ostateczny termin spłaty, zgodnie z postanowieniami umowy, która zawarta została na okres 30 dni, przypadał na dzień 6 października 2023 r. Odsetki maksymalne za opóźnienie powinny zostać naliczone od dnia 7 października 2023 r., a więc po upływie wskazanego w umowie terminu spłaty pożyczki.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo uznając je za niezasadne.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął stosownie do art. 100 kpc, zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Sąd obciążył więc pozwaną kosztami procesu w całości, mając na uwadze, że powództwo zostało oddalone w niewielkiej części żądania głównego. Sąd w pkt III wyroku zasądził zatem od pozwanej W. R. na rzecz powoda zwrot kosztów procesu w kwocie 137,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na kwotę tą składają się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 30,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 90,00 zł ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wysokość opłaty sądowej oraz wynagrodzenia pełnomocnika powoda Sąd ustalił od uwzględnionej części powództwa.