Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Ciechanowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak

Protokolant sądowy Katarzyna Brzozowska

po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. w Ciechanowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A. w W.

przeciwko A. M. i M. M.

o zapłatę 8953,33 zł

I powództwo oddala;

II zasądza od powoda (...) Bank (...) S.A. w W. solidarnie na rzecz pozwanych A. M. i M. M. kwotę 3634,00 zł ( trzy tysiące sześćset trzydzieści cztery złote ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, oddalając wniosek pozwanych o zwrot kosztów procesu w pozostałym zakresie.

sędzia Lidia Grzelak

Sygn. akt I C 632/24

UZASADNIENIE

W dniu 29 listopada 2024 r. (data stempla operatora pocztowego ) powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. wystąpił do Sądu Rejonowego w Ciechanowie z pozwem przeciwko A. M. i M. M. wnosząc o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 8953,33 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty, ewentualnie zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 8953,33 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pozwu do dnia zapłaty, od każdego z pozwanych w częściach równych. Ponadto powód zgłosił roszczenie ewentualne w przypadku nieuwzględnienia roszczenia głównego, wnosząc o zmianę wysokości świadczenia powoda do poziomu 89580,91 zł oraz o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 9580,94 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty, ewentualnie o zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 9580,94 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem że spełnienie zasądzonego świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego z pozwanych do wysokości spełnionego świadczenia lub zasądzenie na rzecz powoda od pozwanych kwoty 9580,94 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pozwu do dnia zapłaty od każdego z pozwanych w częściach równych. Ponadto powód wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na pozew pozwani wnosili o oddalenie powództwa zarówno w zakresie roszczenia głównego, jak i ewentualnego oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew strona pozwana podnosiła przede wszystkim zarzut bezzasadności żądania powoda dotyczącego zwrotu jakichkolwiek kwot w zamian za udostępnienie kwoty kredytu. Pozwani nie zaprzeczali, że zawarli z bankiem umowę kredytu powiązaną z kursem waluty obcej, jednak wyraźnie zaprzeczali, aby strona pozwana wzbogaciła się bezpodstawnie kosztem strony powodowej.

W toku sprawy strony podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 17 lipca 2008 r. M. M. oraz A. M. zawarli z (...) Bank Spółka akcyjna w W. ( poprzednikiem prawnym (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W.) umowę kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...). Na mocy przedmiotowej umowy (...) Bank Spółka Akcyjna w W. udzielił M. M. i A. M. kredytu w kwocie 80 000,00 zł denominowanego w walucie (...). Kredyt został udzielony na okres 180 miesięcy od dnia 17 lipca 2008 r. do dnia 10 lipca 2023 r. Bank udzielił M. M. i A. M. kredytu z przeznaczeniem na nabycie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w C., przy ulicy (...). Uruchomienie kredytu nastąpiło jednorazowo w terminie od dnia 18 lipca 2008 r. poprzez dokonanie przelewu środków w kwocie 80 000,00 zł na rachunek należący do kredytobiorców ( umowa kredytu na cele mieszkaniowe k. 22-26 ).

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2022 r. wydanym w sprawie I C 1919/20 Sąd Okręgowy w Płocku ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) zawartej w dniu 17 lipca 2008 r. Ponadto Sąd zasądził od pozwanego (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. na rzecz A. M. i M. M. łącznie kwotę 26 707,81 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 lipca 2022 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, a nadto oddając zgłoszony przez Bank zarzut zatrzymania świadczenia wzajemnego i znosząc między stronami koszty procesu. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I ACa 2021/22 Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację, a w pkt 2 zasądził od (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. na rzecz A. M. i M. M. kwotę 2700,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym ( akta I C 1919/20 Sądu Okręgowego w Płocku ).

W celu wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 15 lipca 2022 r. w sprawie I C 1919/20 (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. zawarł z A. M. i M. M. porozumienie w dniu 31 stycznia 2024 r. W zawartym porozumieniu wskazano, że A. M. i M. M. dokonali na dzień jego zawarcia spłat rat kapitałowo – odsetkowych na rzecz (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. na poczet umowy kredytu, która na mocy wyroku I instancji uznana została za nieważną, w kwocie 176694,33 zł. Bank na mocy porozumienia zapłacił A. M. i M. M. łącznie kwotę 101671,67 zł, w tym kwotę 96694,33 zł tytułem zwrotu spłaconych rat kapitałowo – odsetkowych wynikających z umowy uznanej za nieważną oraz 4977,34 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 26707,81 zł liczonych za okres od dnia 15 lipca 2022 r. do dnia 2 lutego 2024 r. ( porozumienie z dnia 31 stycznia 2024 r. wraz z załącznikami k. 29-37 ).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, a w szczególności umowy kredytu, akt sprawy I C 1919/20 Sądu Okręgowego w Płocku oraz porozumienia z dnia 31 stycznia 2024 r.

Podkreślić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadniczo był bezsporny pomiędzy stronami. Jednocześnie Sąd pominął wnioski strony powodowej w zakresie przesłuchania stron oraz w zakresie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu bankowości lub ekonomii i finansów, uznając je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Spór pomiędzy stronami dotyczył bowiem oceny prawnej zasadności zgłoszonych przez stronę powodową roszczeń, a zatem powoływanie dodatkowych dowodów zgłoszonych przez stronę powodową w ocenie sądu było bezcelowe i generowało tylko dodatkowe koszty oraz wydłużenie czasu procesu.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie zarówno w zakresie żądania głównego, jak i żądań ewentualnych.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w razie stwierdzenia nieważności umowy kredytu denominowanego do (...), konsumentowi i kredytodawcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy ( art. 410 § 1 k.c. w związku z art. 405 k.c. ). O kwestii sposobu rozliczenia świadczeń z nieważnej umowy kredytowej przesądził Sąd Najwyższy w uchwale z 7 maja 2021 r. w sprawie III CZP 6/21, w której uzasadnieniu wskazano, że umowa, która nie może wiązać bez niedozwolonego postanowienia – o czym decydują obiektywne kryteria wynikające z prawa krajowego – jest w całości bezskuteczna, a w konsekwencji konsument i kredytodawca mogą żądać zwrotu świadczeń spełnionych na jej podstawie jako nienależnych ( art. 410 § 1 k.c. ). Roszczenia stron mają charakter odrębny ( niezależny ), co oznacza, że nie ulegają automatycznie wzajemnej kompensacji i konsument może żądać zwrotu w całości spłaconych rat kredytu niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie jest dłużnikiem banku z tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu. W tej kwestii Sąd Najwyższy potwierdził stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r. wydanej w sprawie III CZP 11/20. Mając na uwadze wyżej przedstawione stanowisko uznać należy, iż przy rozliczeniu świadczeń wzajemnych spełnianych na podstawie umowy kredytowej, która została uznana za nieważną zastosowanie powinna mieć teoria dwóch kondykcji, która przewiduje, że powstają w takiej sytuacji dwa stosunki prawne i każda ze stron ma roszczenie do drugiej o zwrot środków na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Po stronie kredytobiorcy powstaje obowiązek zwrotu kapitału uzyskanego od banku tytułem kredytu, z kolei po stronie banku obowiązek zwrotu na rzecz kredytobiorcy sumy świadczeń uzyskanych tytułem rat kapitałowo - odsetkowych spełnionych przez cały okres kredytowania.

W niniejszej sprawie doszło do rozliczenia między stronami z tytułu umowy kredytu na cele mieszkaniowe z dnia 17 lipca 2008 r. W sprawie I C 1919/20, na skutek zgłoszonego przez pozwanego w sprawie (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. zarzutu, Sąd Okręgowy w Płocku doszło do potrącenia wierzytelności przysługującej kredytobiorcom względem Banku z wierzytelnością przysługującą Bankowi względem kredytobiorców. Na podstawie wyroków sądów obu instancji: Sądu Okręgowego w Płocku i Sądu Apelacyjnego w Łodzi, (...) Bank (...) S.A. w W. był zobowiązany do zapłaty na rzecz A. M. i M. M. łącznie kwoty 26707,81 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 15 lipca 2022 r. do dnia zapłaty oraz 2700,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Bank w przedmiocie realizacji prawomocnych wyroków zawarł z A. M. i M. M. porozumienie, na mocy którego zapłacił na ich rzecz łącznie kwotę 101671,67 zł, w tym 96694,33 zł tytułem zwrotu zapłaconych przez nich rat kapitałowo – odsetkowych wynikających z umowy, która została uznana za nieważną.

W niniejszej sprawie w zakresie żądania głównego strona powodowa domagała się zasądzenia solidarnie od pozwanych kwoty 8953,33 zł. Swoje żądanie (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. wywodził z treści przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Art. 405 k.c. stanowi, że kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Szczególnym rodzajem bezpodstawnego wzbogacenia jest tzw. świadczenie nienależne, o którym mowa w przepisie art. 410 k.c., zgodnie z którym świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.

Wskazać należy, że pozwani A. M. i M. M. zawierając przedmiotową umowę kredytu mieli status konsumentów, a Bank udzielił im kredytu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Pozwani jako konsumenci podlegają zatem ochronie przewidzianej w dyrektywie Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

W wyroku z 15 czerwca 2023 r. w sprawie C-520/21 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, iż art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty. Stwierdzić zatem należy, iż prezentowana przez stronę powodową koncepcja, zgodnie z którą w przypadku stwierdzenia nieważności umowy kredytu bankowi przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału mające rekompensować mu lub choćby umniejszać stratę wynikającą z nieważności umowy nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjęcie odmiennego stanowiska zaprzeczałoby bowiem sankcyjnemu charakterowi nieważności i założenia dyrektywy 93/13. Taka wykładnia groziłaby ponadto stworzeniem sytuacji, w których bardziej korzystne dla konsumenta mogłoby się okazać kontynuowanie wykonywania umowy zawierającej nieuczciwy warunek niż skorzystanie z praw, które wywodzić należy z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

Kompetencja do dokonania przez Trybunał wiążącej wykładni dyrektyw wynika z treści art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z jego treścią, Trybunał jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni traktatów oraz o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii, co oznacza, że dokonana przez Trybunał wykładnia wspomnianych aktów ma charakter wiążący. Jeżeli zatem Trybunał dokonał wykładni konkretnego przepisu prawa unijnego, np. zawartego w dyrektywie, przesądzając, który z dwóch lub więcej potencjalnie wchodzących w grę sposobów rozumienia tego przepisu uważa za prawidłowy to taki sam sposób interpretacji powinien być przyjmowany w później wydawanych wyrokach sądów krajowych, w których znajdzie zastosowanie ten przepis ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2019 r. w sprawie III CZP 45/19 ).

Sąd podkreśla, że nie podziela stanowiska powoda wyrażonego w pozwie, że wyrok (...) z dnia 15 czerwca 2023 r. w sprawie C-520/21 nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy oprócz wynagrodzenia za korzystanie z kapitału banki zostały również pozbawione możliwości zwaloryzowania wypłaconych środków. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w opinii Trybunału zwaloryzowane przez Sąd świadczenie nie stanowi „rekompensaty”. Ponadto, we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie ( postanowienie z 12 sierpnia 2021 r. w sprawie I C 1297/21 ) w swoim pytaniu wymienił wszelkie, dopuszczalne przez prawo polskie świadczenia, które teoretycznie mogłyby przysługiwać bankom, w tym również waloryzację świadczenia. Z uwagi zatem na tak sformułowane pytanie, w ocenie Sądu, wyrok Trybunału odnosi się również do waloryzacji sądowej. Żaden fragment uzasadnienia wyroku nie wskazuje, aby intencją Trybunału było wyłączenie z zakresu pojęcia „rekompensata” roszczenia banku opartego o treść art. 358 ¹ § 3 k.c.

Podobnie, Sąd Najwyższy w uchwale z 25 kwietnia 2024 r. w sprawie III CZP 25/22 przesądził, że jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.

W niniejszej sprawie kwestią bezsporną było, że umowa kredytu łącząca strony była nieważna na skutek zawartych w niej niedozwolonych postanowień umownych, co wynika wprost z treści prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 15 lipca 2022 r. wydanego w sprawie I C 1919/20 ( zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. ), a także to, że strony rozliczyły się co do kwoty kredytu w wysokości nominalnej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisko, ze stronie powodowej nie przysługują już żadne dalsze roszczenia w stosunku do pozwanych, w tym o zwrot nienależnego świadczenia.

Ponadto należy wskazać, że podstawy dochodzonego roszczenia, nie może stanowić art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. Z treści przytoczonych przepisów wynika bowiem obowiązek zwrotu nienależnego świadczenia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy świadczeniem Banku była wyłącznie wypłata kredytu. Możliwość korzystania z kapitału Banku przez A. M. i M. M. nie jest świadczeniem banku, lecz jedynie stanem faktycznym, który wynika z nienależnego świadczenia związanego z tym, że umowa kredytu była nieważna.

W konsekwencji należy stwierdzić, że roszczenie powoda o zwrot z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia w postaci korzyści uzyskanej przez pozwanych jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

W kontekście roszczenia ewentualnego sformułowanego przez powoda wskazać należy, że roszczenie ewentualne jest roszczeniem zgłoszonym w pozwie obok roszczenia głównego, na wypadek nieuwzględnienia roszczenia głównego, które Sąd rozpoznaje i orzeka o nim dopiero po oddaleniu głównego żądania pozwu. W przedmiotowej sprawie Sąd oddalił żądanie główne pozwu, wobec czego zaszła konieczność rozstrzygnięcia w zakresie roszczenia ewentualnego.

Strona powodowa swoje roszczenie ewentualne wywodziła z treści art. 358 ¹ § 3 k.c., który stanowi, że w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie. Z kolei § 4 tego przepisu stanowi, że z żądaniem zmiany wysokości lub sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa.

W ocenie Sądu zmiana wysokości świadczenia pozwanych przez Sąd jest niedopuszczalna. Świadczenie, którego waloryzacji domaga się strona powodowa – wbrew jej twierdzeniom – pozostaje w związku z prowadzonym przez nią przedsiębiorstwem, za czym przemawia przede wszystkim fakt, iż podstawową działalnością strony powodowej jest udzielanie kredytów ( art. 5 ust 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe ). Strona powodowa spełniła świadczenie nienależne, w wyniku wykonania udzielonego pozwanym kredytu. Obowiązek zwrotu wzajemnych świadczeń powstał w wyniku udzielenia przez (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. kredytu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Roszczenie Banku o zwrot wypłaconej kwoty nigdy by nie powstało, gdyby strona powodowa nie prowadziła przedsiębiorstwa. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nadal istnieje związek pomiędzy świadczeniem przysługującym stronie powodowej, a prowadzonym przez nią przedsiębiorstwem.

Możliwość waloryzacji świadczenia banku została jednoznacznie przesądzona postanowieniem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 stycznia 2024 r. w sprawie C-488/23. Trybunał orzekł, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w kontekście uznania za nieważną w całości umowy kredytu hipotecznego zawartej z konsumentem przez instytucję kredytową, a to ze względu, że umowa ta zawierała nieuczciwe warunki, bez których nie mogła dalej obowiązywać, przepisy te stoją na przeszkodzie wykładni sądowej państwa członkowskiego, zgodnie z którą instytucja ta ma prawo żądać od tego konsumenta, poza zwrotem kwot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty, rekompensaty polegającej na sądowej waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu konsumentowi.

Mając na uwadze powyższe, z uwagi na silniejszą pozycję (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. jako podmiotu profesjonalnego w relacji z pozwanymi A. M. i M. M. jako konsumentami, żądanie powoda zarówno w zakresie roszczenia głównego, jak i ewentualnego uznać należy za sprzeczne z treścią w art. 5 k.c., a więc zasadami współżycia społecznego. Biorąc pod uwagę całokształt podnoszonych w niniejszej sprawie okoliczności powodowi nie powinna przysługiwać jakakolwiek dodatkowa korzyść z tytułu zawarcia z konsumentami wadliwej prawnie umowy kredytu.

Na uwzględnienie nie zasługiwało zatem również żądanie waloryzacji świadczenia i zasądzenia żądanej pozwem kwoty z tego tytułu.

Sąd uznał ostatecznie, że roszczenia (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. są bezzasadne zarówno na gruncie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Wobec czego, Sąd w pkt I wyroku oddalił powództwo zarówno w zakresie roszczenia głównego, jak i roszczenia ewentualnego. W tym miejscu Sąd pragnie wskazać, iż kierując się treścią uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2013 r. wydaną w sprawie III CZP 58/13, zgodnie z którą – Jeśli nie zasługuje na uwzględnienie ani żądanie pierwsze, ani ewentualne – powództwo podlega oddaleniu bez rozróżnienia pierwszego i ewentualnego, i o całości roszczenia orzekł w pkt I wyroku.

O zwrocie kosztów procesu przez powoda na rzecz pozwanych, Sąd orzekł stosownie do art. 98 k.p.c. Sąd w pkt II wyroku zasądził zatem od powoda (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W. solidarnie na rzecz pozwanych A. M. i M. M. zwrot kosztów procesu w kwocie 3634,00 zł. Na kwotę tą składają się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 34,00 zł ( 2 x 17,00 zł ) oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600,00 zł. Wskazując jednocześnie, iż koszty zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, przy uwzględnieniu wskazanej wartości przedmiotu sporu.

Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej. Pełnomocnik pozwanych A. M. i M. M. nie wykazał, aby niniejsza sprawa była taką, którą można zaliczyć do szczególnie skomplikowanych, wymagającą dodatkowej czasochłonności ze strony pełnomocnika pozwanych.