Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Ciechanowie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 478/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

pkt I

P. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W niniejszej sprawie prokurator złożył wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku
w części co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, wobec czego w myśl art. 424 § 3 k.p.k. ograniczono niniejsze uzasadnienie jedynie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku i wskazanych we wniosku prokuratora rozstrzygnięć.

W stanie faktycznym sprawy ustalonym na podstawie zebranego materiału dowodowego doszło do realizacji przez oskarżonego P. S. wszelkich, ustawowych znamion typu czynu zabronionego kwalifikowanego z art. 190a § 1 k.k. Oskarżony doprowadzał bowiem oskarżycielkę posiłkową M. S. - wbrew jej woli i wyraźnemu oświadczeniu, które znał - do bezprawnych kontaktów z jego strony, które rodziły w oskarżycielce posiłkowej poczucie zagrożenia i istotnie naruszały jej prywatność. Oskarżony nachodził ją o różnych porach dnia i nocy w miejscu zamieszkania, dzwonił dzwonkiem do drzwi i uderzał w nie pięściami, kiedy ta ich nie otwierała, wbrew jej żądaniom niejednokrotnie nie opuszczał jej mieszkania, groził jej pozbawieniem życia, ubliżał słowami wulgarnymi i obelżywymi, naruszał jej nietykalność cielesną szarpiąc ją i popychając, a także jednokrotnie zaciskając pasek od spodni na jej szyi, zabierał jej telefon bez pozwolenia, po czym przeglądał i usuwał znajdujące się na nim treści, wielokrotnie wykonywał połączenia telefonicznie na jej numery telefonów oraz przesyłał liczne wiadomości tekstowe SMS oraz za pośrednictwem aplikacji W. i M., przyjeżdżał samochodem pod bramę miejsca zamieszkania jej rodziców chcąc wymusić spotkanie. Wszelkie, wyżej opisane formy narzucania swojej osoby były przez M. S. niepożądane, wzbudzały jej niepokój, stres i zakłócały prawidłowe funkcjonowanie w życiu codziennym. Motywacja oskarżonego kierowanego nieodwzajemnianym już w tym momencie uczuciem miłosnym w żaden sposób go nie usprawiedliwia i nie uchyla bezprawności jego zachowań. Z racji tego, że tak opisane zachowania oskarżonego były w przypisanym mu okresie długotrwałe i nasilone, to bez wątpienia należało ocenić je jako uporczywe i celowe. Oskarżony w ten sposób nękał oskarżycielkę posiłkową, nie dawał jej spokoju, narzucał jej siebie w jej życiu, a towarzyszące temu niejednokrotnie natężenie działań, agresja czy momentami inicjowanie tych czynności pod wpływem alkoholu miały prawo uzasadniać z obiektywnego punktu widzenia pouczcie zagrożenia i istotnego naruszenia prywatności. Oskarżony jest osobą dorosłą, prowadzącą działalność gospodarczą, z dużym doświadczeniem życiowym. Wiedział, gdyż M. S. mówiła mu to nie raz wprost, że ta nie życzy sobie jakichkolwiek kontaktów z jego strony,
a mimo to przełamywał dawane mu zakazy w ramach powziętego, jednorodnego zamiaru. Dlatego
w ocenie sądu przypisanego mu czynu dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim. W tych okolicznościach zostały przez niego spełnione wszystkie znamiona czynu zabronionego
z art. 190a § 1 k.k.

W tym miejscu należy wskazać, że w stosunku do czynu zarzucanego w akcie oskarżenia w czynie przypisanym rozszerzono okres trwania czynu oskarżonego, gdyż jak wynikało z zeznań M. S. ostatni, bezprawny kontakt ze strony oskarżonego miał miejsce 14 września 2025 r. Tego rodzaju zabieg przy przestępstwie, którego realizacja znamion jest rozciągnięta w czasie, nie eliminuje tożsamości czynu zarzucanego z czynem przypisanym (por. wyrok SN z 27.02.2002 r., sygn. II KKN 17/00, LEX nr 53737). Ponadto uzupełniono opis czynu o wysyłanie przez oskarżonego wiadomości SMS czy zabieranie oskarżycielce posiłkowej telefonu, albowiem takie czynności podejmowane przez P. S. wynikały z materiału dowodowego, składały się na zachowanie określane zbiorczo "nękaniem", a nie zostały uwzględnione przez oskarżyciela. Usunięto natomiast z opisu czynu szantażowanie publikacją nagiego zdjęcia, albowiem jak bezsprzecznie wynikało z zeznań M. S. takie zachowanie miało miejsce w okresie od stycznia do marca 2025 r., kiedy to oskarżonemu nie sposób przypisać znamienia wystąpienia skutku przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. (co też słusznie zauważył prokurator, tego okresu nie wciągając w opis czynu zarzucanego). W tym czasie bowiem M. S. nie mogła odczuwać skutków w postaci poczucia zagrożenia czy naruszenia jej prywatności, skoro podejmowane wówczas zachowania oskarżonego poskutkowały ponownym zejściem się oskarżonego i oskarżycielki posiłkowej w związek konkubencki.

Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego był znaczny. Oskarżony wystąpił przeciwko dobru wolności psychicznej, które w ramach typu przestępstwa uporczywego nękania jest wysoko cenione przez ustawodawcę, co wynika z ustawowego zagrożenia karą i prowadzeniem za to przestępstwo postępowania przygotowawczego w formie śledztwa. Ponadto dopuścił się tego przestępstwa umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Jego zachowanie było długotrwałe, nasilone, różnorodne, a także zdarzało się, że działał pod wpływem alkoholu oraz agresywnie. Skutki jego czynu pozostają długofalowe. Oskarżycielka posiłkowa zeznała bowiem, że pomimo prowadzonego postępowania dalej obawia się oskarżonego i odczuwa związane z nim lęki - rozgląda się czy nie jedzie za nią samochodem, a w biurze, gdy wchodzi klient, miewa wrażenie, że zamiast klienta zobaczy zaraz oskarżonego. Zasadniczo na jego korzyść - lecz w minimalnym stopniu - przemawia jego motywacja. Oskarżony bowiem nie nękał M. S. w celu dokuczenia, lecz w wyniku nieprawidłowo pojmowanego, zaburzonego alkoholem, uczucia do oskarżycielki. Okoliczność ta nie mogła jednak stanowić wystarczającej przeciwwagi dla pozostałych kwestii, które nakazują ocenić czyn oskarżonego jako społecznie szkodliwy w stopniu znacznym.

Czyn P. S. był również zawiniony i to także w stopniu znacznym. Oskarżony jest bowiem osobą dorosłą, z pewnym doświadczeniem życiowym, niecierpiącą na żadne zaburzenia funkcji psychicznych i która nie działała w żadnych, atypowych warunkach decyzyjnych.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. S.

pkt I

pkt I

Za przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. groziła oskarżonemu kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Jednocześnie na podstawie art. 37a § 1 k.k. w drodze wyjątku sąd mógł zastosować wobec oskarżonego karę grzywny albo ograniczenia wolności. Decydując się na dany rodzaj kary i jej wymiar sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 k.k.

W tym zakresie sąd miał na uwadze, że stopień społecznej szkodliwości czynu
i stopień winy oskarżonego były znaczne. Do okoliczności obciążających sąd zaliczył zaś uprzednią karalność oskarżonego. Jednakże w sprawie zaistniał również szereg okoliczności łagodzących. Po pierwsze, oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu
i nie kwestionował dowodów przeprowadzonych w sprawie oraz ustaleń faktycznych. Po drugie, jak wynika z wywiadu środowiskowego oskarżony jest zasadniczo poprawnym obywatelem, prowadzącym własną działalność gospodarczą, który wspiera finansową i osobiście swoją pełnoletnią, studiującą w P. córkę. Jedyne co można mu zarzucić to toksyczny schemat funkcjonowania w relacjach
z kobietami. Oskarżony dokonał autodiagnozy tego problemu i dopatrzył się jego źródła w nadużywaniu przez niego alkoholu, przy czym postanowił działać. Jak wynika z jego oświadczeń, aktualnie utrzymuje on abstynencję
i uczęszcza na terapię psychologiczną. Wreszcie po trzecie, co najważniejsze,
w niniejszym procesie doszło do pojednania się oskarżonego
z oskarżycielką posiłkową
w postępowaniu mediacyjnym. Strony zostały skierowane do mediacji wprawdzie za zgodą M. S., ale z oczywistej inicjatywy oskarżonego. W toku mediacji oskarżony przeprosił oskarżycielkę posiłkową za swoje zachowania, a także razem z nią wypracował warunki ugody, na zasadzie której zobowiązał się do zadośćuczynienia jej za doznaną krzywdę i niepodejmowania z nią więcej żadnych form kontaktu.

To właśnie te okoliczności łagodzące, zwłaszcza wyniki mediacji (art. 53 § 3 k.k.), nakazują przyjąć, że wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku,
a na tym etapie jego dotychczasowego życia, uwzględniając powyższe zachowanie po popełnieniu przestępstwa, nawet wymierzenie mu kary pozbawienia wolności
z warunkowym zawieszeniem jej wykonania byłoby nadmiernie dotkliwe
i rażąco niesprawiedliwe. Nie można bowiem zapominać, że przestępstwo stalkingu z art. 190a § 1 k.k. nie jest przestępstwem ściganym z urzędu bezwzględnie, lecz na wniosek pokrzywdzonego, a w niniejszej sprawie oskarżycielka posiłkowa pojednała się
z oskarżonym siadając z nim wspólnie do zawarcia ugody mediacyjnej. Jak wskazał jej pełnomocnik, oskarżycielce posiłkowej nie zależy na karaniu oskarżonego, lecz jedynie posiadaniu prawnych środków ochrony przed jego ewentualnym powrotem do przestępstwa, a przy przestępstwie ściganym na wniosek jej wola powinna być zdaniem sądu uwzględniana. Dlatego korzystając z instytucji przewidzianej w art. 37a § 1 k.k. sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny. Mając na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, znaczny stopień winy oraz uprzednią karalność oskarżonego sąd określił jej wymiar na 300 stawek dziennych. Wysokość jednej stawki oznaczył na kwotę 50 zł biorąc pod uwagę, że oskarżony prowadzi własną działalność gospodarczą, osiąga z niej miesięczny dochód w minimalnej kwocie 15.000 zł netto, więc nawet przy odliczeniu niezbędnych kosztów utrzymania siebie oraz swojej córki, stawka dzienna w kwocie 50 zł będzie stawką, na którą będzie go stać,
a jednocześnie będzie stanowić odpowiednią do wagi popełnionego przestępstwa dolegliwość.

P. S.

pkt II, pkt III

pkt I

Mając na uwadze, że oskarżony dopuścił się przestępstwa przeciwko wolności oraz trwający u oskarżycielki posiłkowej stan obawy przed oskarżonym, sąd postanowił zastosować względem niego środki karne w postaci zakazu zbliżania się do oskarżycielki posiłkowej oraz zakazu kontaktowania się z nią na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k. Środki te
z jednej strony będą zapobiegać ewentualnemu powrotowi do przestępstwa, z drugiej natomiast chronić M. S. i pozwolą jej na poradzenie sobie z lękami, które wywołał oskarżony. Sąd orzekł te środki na okres 7 lat uwzględniając w tym zakresie wypracowane przez strony ustalenia
w ramach ugody mediacyjnej.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. S.

pkt IV

pkt I

Na poczet orzeczonych środków karnych sąd zaliczył okres rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych do dnia wydania wyroku. Do czasu uprawomocnienia się wyroku zastosowane środki zapobiegawcze pozostają w mocy, dlatego w razie uprawomocnienia się wyroku, zaliczony okres będzie podlegać korekcie w trybie art. 420 § 1 i 2 k.p.k.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

W niniejszej sprawie sąd zaniechał orzeczenia na podstawie art. 46 § 1 k.k. lub innej podstawie prawnej obowiązku zadośćuczynienia oskarżycielce posiłkowej za doznaną krzywdę. W pierwszej kolejności wskazać należy, że na sądzie nie ciążył nawet taki obowiązek. W toku całego postępowania bowiem żaden uprawniony podmiot nie złożył wniosku o zasądzenie takiego zadośćuczynienia. Takie wnioski pojawiły się dopiero w mowach końcowych stron, głoszonych po zamknięciu przewodu sądowego,
a zatem po terminie określonym przez art. 49a § 1 k.p.k.

Niezależnie jednak od powyższego za zaniechaniem sądu stała zupełnie inna przyczyna. Sąd dostrzegał bowiem, że w ramach ugody mediacyjnej oskarżony zobowiązał się zapłacić oskarżycielce posiłkowej kwotę 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną w wyniku przestępstwa krzywdę. Strony natomiast w mowach końcowych żądały niejako wciągnięcia tego zobowiązania w treść orzeczenia sądowego.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 415 § 1 k.p.k. w razie skazania oskarżonego lub warunkowego umorzenia postępowania w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, obowiązek naprawienia, w całości lub w części, szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Przepis ten wprowadza tzw. klauzulę antykumulacyjną i ma ona przeciwdziałać funkcjonowaniu
w obrocie prawnym więcej niż jednego tytułu egzekucyjnego. Elementarną zasadą postępowania egzekucyjnego w procedurze cywilnej jest bowiem zakaz istnienia dwóch tytułów egzekucyjnych (wykonawczych) obejmujących to samo roszczenie oraz te same podmioty zobowiązane i uprawnione. Ma to na celu zabezpieczenie obrotu prawnego przed możliwą, acz niesłuszną, kilkukrotną egzekucją tego samego roszczenia na podstawie dwóch różnych tytułów, co prowadziłoby do bezpodstawnego, bezprawnego wzbogacenia uprawnionego. Realizacja tego zakazu w procedurze karnej jest dokonywana właśnie przez art. 415 § 1 k.p.k. Nie tylko prawomocne zakończenie postępowania cywilnego w przedmiocie roszczenia wynikającego z przestępstwa, ale sama zawisłość sporu przed sądem cywilnym o te roszczenie, uniemożliwia sądowi karnemu orzekanie o tym roszczeniu w ramach obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę czy nawet nawiązki i to nawet wówczas, gdyby uprawniony podmiot złożył przed sądem karnym wniosek o tego rodzaju rozstrzygnięcie, który to wniosek po myśli art. 46 § 1 k.k. zasadniczo obliguje sąd do takiego rozstrzygnięcia w razie skazania sprawcy. Obligatoryjność działania sądu jest wówczas uchylana przez normę proceduralną z art. 415 § 1 k.p.k. jako normę szczególną.

Przepis art. 415 § 1 k.p.k. nie przewiduje jednak sytuacji, w której do rozstrzygnięcia o roszczeniu pokrzywdzonego wynikającego z przestępstwa, dochodzi w ramach ugody zawartej przed mediatorem prowadzącego mediację na zlecenie sądu. W ocenie orzekającego sądu brak tego stanu faktycznego
w zakresie normowania cytowanego przepisu nie stanowi jedynie luki prawnej o charakterze aksjologicznym, lecz rzeczywistą lukę prawną o charakterze kolizyjnym, która wymaga wypełnienia
w drodze analogii do art. 415 § 1 k.p.k. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 107 § 1-3 k.p.k.
w postępowaniu karnym sąd lub referendarz sądowy nadaje na żądanie osoby uprawnionej klauzulę wykonalności ugodzie zawartej w postępowaniu mediacyjnym w zakresie roszczeń majątkowych podlegających wykonaniu w drodze egzekucji. Oznacza to, że ugoda mediacyjna zawarta pomiędzy oskarżonym i oskarżycielką posiłkową w zakresie zobowiązania do zadośćuczynienia w kwocie
20.000 zł po myśli cytowanego przepisu także stanowi tytuł egzekucyjny co do tego roszczenia, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności, będzie stanowić tytuł wykonawczy i będzie podlegać egzekucji
w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W tej sytuacji zmuszanie sądu do zawarcia rozstrzygnięcia o tym samym roszczeniu w wyroku doprowadzi do tego, że w obrocie prawnym będą funkcjonować dwa tytuły egzekucyjne - ugoda mediacyjna oraz wyrok sądowy - co stoi w kolizji
z podstawowymi zasadami postępowania egzekucyjnego w ramach procedury cywilnego oraz z celem funkcjonowania klauzuli antykumulacyjnej w ramach procedury karnej. Tak przedstawiony stan faktyczny stanowi lukę prawną, którą uzupełnić można poprzez zastosowanie analogii
z art. 415 § 1 k.p.k. i uznanie, że wobec uregulowania zobowiązania do zadośćuczynienia w ugodzie mediacyjnej, która stanowi tytuł egzekucyjny, zatem majątkowe interesy prawne oskarżycielki posiłkowej pozostają chronione, brak jest jakichkolwiek podstaw, aby orzekać o tym zadośćuczynieniu w wyroku rozstrzygającym o odpowiedzialności karnej oskarżonego.

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt Va

Zgodnie z art. 627 k.p.k. w razie skazania oskarżony zwraca wydatki poniesione przez oskarżyciela posiłkowego. W niniejszej sprawie M. S. poniosła wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika, dlatego przyznano jej kwotę odpowiadającą jego wynagrodzeniu według norm przepisanych. Pełnomocnik zastępował oskarżycielkę posiłkową w śledztwie, za co przysługuje mu stawka minimalna 900 zł (§ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), w postępowaniu przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym, za co przysługuje mu stawka minimalna 840 zł (§ 11 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia), gdzie rozprawa trwała łącznie trzy dni, za co w przypadku dwóch dodatkowych terminów przysługuje mu stawka minimalna 168 zł za każdy dodatkowy termin (§ 17 pkt 1 cyt. rozporządzenia), zatem łącznie 2.076 zł. Sąd oczywiście dostrzega, że stawka minimalna za udział w śledztwie wzrosła z dniem 1 stycznia 2026 r., podczas gdy akt oskarżenia wniesiono przed zmianą przepisu § 11 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia, natomiast zastosowaniu podlegała aktualnie obowiązująca stawka wobec brzmienia przepisu przejściowego § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 24 września
2025 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie
i stwierdzenia ciągłości postępowania karnego (postępowanie sądowe jest niejako kontynuacją sprawy z fazy postępowania przygotowawczego, więc nie można uznać, że sprawa zakończyła się przed 1 stycznia 2026 r.).

pkt Vb

Zgodnie z art. 627 k.p.k. skazanego oskarżonego obciążają również koszty sądowe, które w świetle jego zarobków będzie on w stanie pokryć bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.

Koszty sądowe w tej sprawie wyniosły łącznie 1760,80 zł. Na koszty te składały się następujące kwoty:

- kwota 20 zł ryczałtu za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym
(art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym);

- kwota 20 zł ryczałtu za doręczenia w postępowaniu sądowym (jw.);

- kwota 220,80 zł ryczałtu kuratora za wywiad środowiskowy (art. 618 § 1 pkt 12 k.p.k.; postanowienie na k. 168);

- kwota 1500 zł opłaty od wymierzonej kary grzywny (art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych).

Skarb Państwa wprawdzie poniósł w tej sprawie także koszty mediacji (kwota 450 zł; postanowienie na k. 212), jednak w myśl art. 619 § 2 k.p.k. koszty te nie wchodzą w skład kosztów sądowych podlegających zasądzeniu od oskarżonego.

Podpis

Ciechanów, 2 lutego 2026 r.