Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Ciechanowie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 479/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

M. S.

w dniu 14 września 2025 r. w C. przy ulicy (...) będąc w stanie nietrzeźwości /1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu/ prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny samochód osobowy D. o nr rej. (...), to jest czyn z art. 178a § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. W dniu 14 września 2025 r. M. S. udał się samochodem osobowym marki D. (...) o nr rej.
(...), stanowiący przedmiot jego majątku małżeńskiego, do swojego mieszkania w C. przy ulicy (...). Samochód zaparkował na parkingu osiedlowym w miejscu, które stanowiło już praktycznie zakręt drogi parkingowej.
W mieszkaniu przez dłuższy czas spożywał samotnie alkohol.

wyjaśnienia M. S.

k. 25-26v,

k. 143v-144

kopia umowy sprzedaży samochodu

k. 100

2. Tego samego dnia około godziny 19:30 M. S. wrócił na parking osiedlowy i postanowił przestawić swój samochód na miejsce postojowe bliżej jego bloku mieszkalnego. Wsiadł do samochodu, uruchomił silnik
i wyjechał z dotychczasowego miejsca postojowego ruszając przodem pojazdu, po czym zaraz uderzył przodem swojego samochodu w przód prawidłowo zaparkowanego przed nim samochodu marki B. o nr rej. (...) należącego do P. Z..

wyjaśnienia M. S.

k. 25-26v,

k. 143v-144

zeznania J. W.

k. 17-18,

k. 144v-145

zeznania P. Z.

k. 20-21v,

k. 145

protokół oględzin samochodu

k. 3-5,

k. 37-44v

3. Huk kolizyjny usłyszał przechodzący z psem
w bezpośrednim pobliżu zdarzenia J. W.. Dźwięk uderzenia przekierował jego uwagę na miejsce kolizji. J. W. podszedł do samochodu M. S. od strony pasażera i zauważył siedzącego za kierownicą mężczyznę z opuszczoną głową. Przechodzień zapukał
w szybę drzwi pasażera, jednak kierowca w żaden sposób nie reagował. Wtedy J. W. złapał za klamkę drzwi pasażera, otworzył je i wyczuł woń alkoholu, natomiast kierowca dalej nie reagował na żadne jego słowa, przez co ten stwierdził, że kierowca jest nietrzeźwy. Z tego względu J. W. wyciągnął kluczyki ze stacyjki i udał się do swojego mieszkania po telefon w celu powiadomienia
o zdarzeniu Policji. M. S. szedł za nim, prosząc
o zwrot kluczyków do pojazdu mimo, że chwiał się na nogach i miał bełkotliwą mowę. Twierdził, że chce tylko przeparkować swój samochód. W wejściu do klatki schodowej spotkali P. Z., właściciela uszkodzonego auta, któremu J. W. opisał co się stało i przekazał kluczyki do samochodu M. S..

wyjaśnienia M. S.

k. 25-26v,

k. 143v-144

zeznania J. W.

k. 17-18,

k. 144v-145

zeznania P. Z.

k. 20-21v,

k. 145

4. P. Z. zadzwonił na Policję i do jej przyjazdu cały czas przebywał z M. S., który chwiejąc się i bełkocząc prosił go o zwrot kluczyków.

wyjaśnienia M. S.

k. 25-26v,

k. 143v-144

zeznania P. Z.

k. 20-21v,

k. 145

5. Po przyjeździe patrolu Policji M. S. został przebadany na miejscu urządzeniem sprawdzającym stan trzeźwości z wynikami 1,34 mg/l i 1,17 mg/l alkoholu
w wydychanym powietrzu. W związku z podejrzeniem, że M. S. prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości został on zatrzymany do wyjaśnienia
i przewieziony do Komendy Powiatowej Policji
w C.. Tam został powtórnie przebadany odrębnym urządzeniem sprawdzającym stan trzeźwości z wynikami 1,30 mg/l i 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

protokoły badania stanu trzeźwości

k. 8, k. 9

świadectwa wzorcowania

k. 10, k. 47

protokół zatrzymania osoby

k. 11-12

6. M. S. do chwili zdarzenia prowadził ustabilizowane życie rodzinne i zawodowe. Wykonywał zawód (...). Dawniej był też (...). Angażował się w swoje zadania zawodowe, jak też w inicjatywy społeczne. Prowadził działalność samorządową i sportową, wykazywał się inicjatywą dla dobra wspólnego, osiągał sukcesy dydaktyczne oraz inne wynikające z jego szeroko zakrojonego pola działania. Nie był dotychczas karany za przestępstwa. Był natomiast karany 4 stycznia 2024 r. mandatowo za wykroczenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości. Po zdarzeniu podjął leczenie uzależnień od alkoholu oraz naprawił wyrządzoną szkodę.

ewidencja wykroczeń

k. 31

dane o karalności

k. 46

opinie, rekomendacje, korespondencje

k. 51-59,

k. 83-84v,

k. 121-126

kopia listu M. S. do młodzieży

k. 93-96

zaświadczenia

k. 118,

k. 119

karta informacyjna leczenia

k. 120

wyjaśnienia M. S.

k. 25-26v,

k. 143v-144

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

wyjaśnienia M. S.

Wyjaśnienia oskarżonego były zasadniczo wiarygodne, albowiem pozostawały w spójności z treścią płynącą ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, a poza tym oskarżony wyraził szczerze przyznanie się do sprawstwa i winy. Z lekką dozą ostrożności należało jedynie oceniać te fragmenty jego wyjaśnień, w których dążył do usprawiedliwienia się i pomniejszenia grożącej mu odpowiedzialności karnej, a które to nie znajdowały pokrycia
w pozostałych dowodach lub w zasadach logiki. Na tych fragmentach sąd nie mógł polegać czyniąc swoje ustalenia faktyczne powyżej czy dokonując poniżej oceny prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu. Chodzi tutaj przykładowo o takie okoliczności jak to, że oskarżony po zapukaniu mu w okno przez J. W. miał mu otworzyć drzwi albo okno, podczas gdy jak wynika z zeznań tego świadka oskarżony siedział za kierownicą z pochyloną głową, nie reagował na niego i on sam te drzwi otworzył. Chodzi tutaj również o kwestię tego, że według relacji oskarżonego postanowienie o przeparkowaniu pojazdu zrodziło się w jego głowie niejako przypadkowo, przy okazji tego, że schodził do samochodu po laptopa do pracy, gdzie trudno jest uwierzyć, aby oskarżony był do tej pracy zdolny w stanie w jakim się znajdował, a który to wynika z pomiaru stanu trzeźwości, jak też jego zachowania opisanego przez świadków. Niemniej co do zasadniczych i kluczowych okoliczności relewantnych z punktu widzenia odpowiedzialności karnej za występek kwalifikowany
z art. 178a § 1 k.k. wyjaśnienia oskarżonego zasługiwały na wiarę. Brak było również podstaw dowodowych do odmowy wiary jego wyjaśnieniom w zakresie w jakim w sposób logiczny i zgodny
z doświadczeniem życiowym wskazał czemu samochód D. (...) należy do jego wspólnego z żoną majątku pomimo, że na umowie sprzedaży jako nabywca widniał wyłącznie oskarżony.

zeznania J. W.

i P. Z.

Wiarygodne w całości były również zeznania świadków J. W. i P. Z., którzy zeznawali logicznie, spójnie i konsekwentnie na obu etapach postępowania karnego. Wskazani świadkowie jako osoby obce nie miały żadnego interesu obciążać oskarżonego bezpodstawnie czy ponad miarę, ich zeznania nie wykazywały tendencyjności ani luk logicznych, które miałyby podważać ich wiarygodność.

pozostałe dowody pozaosobowe

Sąd czynił swoje ustalenia faktyczne również na podstawie pozaosobowego materiału dowodowego, który stanowił dokumenty urzędowe bądź prywatne, a których to treściom żadna ze stron postępowania nie stawiała żadnego zarzutu co do ich autentyczności czy prawdziwości. Sąd również nie dopatrzył się podstaw, dla których którykolwiek z dokumentów miałby zostać zakwestionowany.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

pkt I

M. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 178a § 1 k.k. kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Przestępstwo typizowane cytowanym przepisem może zostać popełnione wyłącznie przez działanie. Czyn inkryminowany polega na prowadzeniu (kierowaniu) pojazdu mechanicznego w jakiejkolwiek strefie ruchu (ruchu lądowym, wodnym, powietrznym) w stanie zagrażającym bezpieczeństwu
w komunikacji z uwagi na nietrzeźwość kierującego. Przestępstwo to ma charakter formalny. Do jego znamion nie należy skutek w postaci np. sprowadzenia katastrofy. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i rozpoczęcia jazdy. Przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. można dopuścić się jedynie umyślnie w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym.

W niniejszej sprawie w ustalonym stanie faktycznym oskarżony swoim zachowaniem niewątpliwie wypełnił wszystkie ustawowe znamiona przewidziane przez powyższy przepis ustawy karnej.

Oskarżony bowiem w dniu 14 września 2025 r. prowadził pojazd mechaniczny (samochód osobowy marki D. (...)) w ruchu lądowym (ogólnodostępny parking na osiedlu przy ul. (...)
w C.), będąc przy tym w stanie nietrzeźwości rozumianym zgodnie z art. 115 § 16 pkt 2 k.k. (1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Okoliczność, że droga pokonana przez oskarżonego była nieznaczna, a czas jej przemierzenia nie przekraczał kilkudziesięciu sekund nie zwalnia go
z odpowiedzialności karnej za czyn z art. 178a § 1 k.k., albowiem prowadzeniem pojazdu mechanicznego jest zgodne z jego konstrukcją wprawienie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie. Tymczasem oskarżony – jak wynika z przeprowadzonych ustaleń faktycznych – wsiadł do swojego samochodu osobowego, uruchomił jego silnik i kierując nim wyjechał
z dotychczasowego miejsca postojowego pokonując pewien odcinek drogi i zatrzymując się dopiero na pojeździe świadka P. Z.. Ponadto miejscem zdarzenia był ogólnodostępny parking na osiedlu przy ul. (...) w C., na którym w sposób typowy dla tego miejsca odbywa się ruch pojazdów, zatem w miejscu tym panował tzw. ruch lądowy. Wreszcie wskazać należy, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Przed podjęciem decyzji o kierowaniu samochodem przebywał on bowiem w swoim mieszkaniu, gdzie jak sam wskazał spożywał on alkohol przez dłuższy czas, a wskutek spożycia tego alkoholu miał on – jak zeznali świadkowie – zaburzenia mowy i równowagi. Oskarżony zatem jako osoba dorosła, wysoko wykształcona i z dużym bagażem doświadczenia życiowego musiał mieć z perspektywy poziomu swojego rozwoju psychicznego zdolność rozpoznania określonego stanu własnej osoby, a tego, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości, a mimo to postanowił on pokierować pojazdem mechanicznym. Zdaniem sądu oskarżony miał świadomość znajdowania się w stanie nietrzeźwości w chwili uruchomienia samochodu, co nie oznacza oczywiście, że musiał on znać dokładny poziom stężenia alkoholu w swojej krwi. Tym samym, jak wskazano wyżej, zarzucane mu przestępstwo popełnił umyślnie w zamiarze bezpośrednim.

Czyn zabroniony przypisany oskarżonemu był społecznie szkodliwy i to w stopniu znacznym
(art. 1 § 2 k.k. a contrario). Przy ocenie tego stopnia sąd kierował się wyłącznie kwantyfikatorami enumeratywnie określonymi w art. 115 § 2 k.k. Po pierwsze, na niekorzyść oskarżonego w kierunku spotęgowania stopnia społecznej szkodliwości czynu przemawia kwestia rodzaju i charakteru naruszonych i zagrożonych dóbr prawnych. Przedmiotem ochrony typu czynu zabronionego typizowanego w art. 178a § 1 k.k. jest przede wszystkim bezpieczeństwo powszechne w komunikacji
w ruchu lądowym, wodnym i powietrznym. Wskazane dobro prawne w ostatnich czasach stoi na dość wysokiej pozycji w hierarchii dóbr prawnych chronionych przez przepisy ustawy karnej, o czym świadczy wysoki ładunek karygodności tego występku wprowadzony dla tego przestępstwa przez ustawodawcę przejawiający się w zwiększonym z dniem 1 października 2023 r. ustawowym zagrożeniem karą, gdzie ustawodawca zdecydował się w zasadniczym zagrożeniu karą wyeliminować kary wolnościowe oraz zwiększyć górną granicę kary pozbawienia wolności. Oskarżony swoim zachowaniem wykroczył zaś przeciwko tak wysoko cenionemu przez ustawodawcę dobru i nie było to jedyne dobro, przeciwko któremu oskarżony w tym krytycznym momencie wystąpił. Co do zasady bowiem przestępstwo
z art. 178a § 1 k.k. ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo, jednakże
w przypadku oskarżonego narażenie na niebezpieczeństwo miało charakter konkretny, albowiem
z powodu kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości doprowadził jednocześnie do kolizji
z prawidłowo zaparkowanym innym pojazdem. Tym samym oskarżony równocześnie naruszył dobro prawne w postaci mienia, które obok życia i zdrowia ludzkiego, stanowi uboczny przedmiot ochrony przepisu art. 178a § 1 k.k. Oskarżony zatem swoim zachowaniem wykroczył przeciwko dwóm dobrom prawnym jednocześnie, przy czym jedno z nich naruszył, a nie tylko mu zagroził, co znacząco zwiększa stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu.

Po drugie ocenić należało sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak i rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody. W tym miejscu trzeba wskazać, że badanie trzeźwości oskarżonego wykazało stan nietrzeźwości z wynikiem 1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym zgodnie
z art. 115 § 16 pkt 2 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w litrze wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg, co oznacza, że oskarżony ponad pięciokrotnie przekroczył próg, który rozdziela jedynie stan nietrzeźwości mogący prowadzić do przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. ze stanem po użyciu alkoholu mogącym prowadzić do wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. oraz aż trzynastokrotnie przekroczył próg kiedy stężenie alkoholu staje się prawnie irrelewantne. Wypada dodać, że przypisany oskarżonemu wynik został uzyskany pomiarem wykonanym o godzinie 20:43, czyli ponad godzinę po samym zdarzeniu, zaś wcześniejszy pomiar wykonany na miejscu wykazywał większy wynik, więc można z bardzo wysoką dozą pewności przyjąć, że stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego
w chwili prowadzenia pojazdu było wyższe niżeli ustalone pomiarem. Przekładając zaś wynik pomiaru oskarżonego z mg/l na promile we krwi przy przyjęciu powszechnie używanego współczynnika przeliczeniowego na poziomie 2,1 otrzymamy stan nietrzeźwości oskarżonego na poziomie około
2,7 promila alkoholu we krwi. Wiedzą powszechną jest, że przy stężeniu ponad 2 promili alkoholu we krwi przeciętny człowiek zaczyna doznawać ubytków pamięciowych oraz zaburzeń równowagi, a przy stężeniu ponad 3 promili odczuwa się bełkotanie i wzmożoną senność. Zatem stan oskarżonego na poziomie około 2,7 promila alkoholu we krwi przy tych wszystkich objawach upojenia alkoholowego znacząco ograniczających sprawność psychomotoryczną był stanem stwarzającym bardzo wysokie
i realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, jak też bezpieczeństwa postronnych osób, które mogły znajdować się w pobliżu zdarzenia. Oskarżony doznawał wskazywanych objawów, gdyż jak zeznali na rozprawie świadkowie, miał on problemy z chwiejnością, bełkotliwą mowę, nie reagował na pukanie w szybę samochodu i siedział w nim po kolizji z opuszczoną głową. W takim to właśnie stanie oskarżony postanowił poprowadzić samochód osobowy. Podkreślenia wymaga przy tym, że oskarżony wyjeżdżał z dotychczasowego miejsca postojowego przodem, czyli niewątpliwie w warunkach lepszej widoczności niż gdyby miał wyjeżdżać tyłem, zwłaszcza że w danej porze dnia we wrześniu nie jest jeszcze całkowicie ciemno, a mimo to i tak uderzył w prawidłowo zaparkowany przed nim inny pojazd, co jedynie świadczy o tym, że oskarżony w swoim stanie stanowił niebagatelne i ogromne niebezpieczeństwo, i to nie tylko dla innych, ale nawet dla siebie samego. Poza tym oskarżony swoim zachowaniem nie tylko naruszył nakaz bezwzględnej trzeźwości, ale też wyrządził – i to w trybie natychmiastowym – szkodę na cudzym mieniu. Zasadniczo tylko szczęśliwy zbieg okoliczności sprawił, że w tamtym miejscu i w tamtym czasie na drodze oskarżonego stał samochód, a nie na przykład człowiek, gdzie takowy przechodzień mógł się tam również znaleźć, gdyż był to parking osiedlowy, gdzie mieszkańcy zmierzają przykładowo z samochodów do domów, a pora nie była jeszcze późna. Realnym przykładem tej możliwości jest chociażby świadek J. W., który był w bezpośrednim pobliżu zdarzenia na spacerze z psem.

Wreszcie po trzecie i także na niekorzyść oskarżonego należało zwrócić uwagę, że przypisanego mu czynu dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim, co do czego argumenty podnoszono wyżej. Ponadto przestępstwo to popełnił z błahej motywacji, która nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż chciał on jedynie (albo przy jego stanie nietrzeźwości aż!) przestawić samochód w bezpieczniejsze – w jego ocenie – miejsce parkingowe, które rzekomo dostrzegł tylko dlatego, że wyszedł z mieszkania do samochodu po laptopa, na którym miał pracować – pracować w stanie, który według świadków nie pozwalał mu ustać prosto na nogach i wyrażać swoich myśli w sposób komunikatywny. Oskarżony nie działał zatem w żadnych atypowych warunkach decyzyjnych, które usprawiedliwiałyby pokonanie przez niego w takim stanie nietrzeźwości nawet tak krótkiego odcinka drogi w celu, o którym wyjaśniał w toku postępowania.

Dlatego stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego był znaczny. Na jego korzyść w tym zakresie przemawiała jedynie okoliczność, że w granicach swojego czynu oskarżony przemierzył nieznaczny odcinek drogi w nieznacznym czasie. Przedmiotowa okoliczność nie mogła jednak obniżyć stopnia społecznej szkodliwości do niższego niż znaczny, gdyż nie była ona zdolna przeciwstawić się wszystkim okolicznościom omówionym powyżej, zwłaszcza temu, że w tych właśnie krótkich odcinkach czasu i drogi oskarżony w swoim stanie nietrzeźwości uszkodził cudze mienie, kreując realne i bardzo wysokie zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji, w tym bezpieczeństwa ludzi. Obojętne dla spotęgowania lub obniżenia tego stopnia była zaś okoliczność tendencji pomiarowej stanu nietrzeźwości, albowiem wyniki pomiarów dokonanych na dwóch różnych urządzeniach w odrębnym czasie (z prawie godzinną przerwą między badaniami) wskazują, że stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego było raczej w fazie stabilizacji niżeli w fazie eliminacji czy w fazie wchłaniania. Natomiast prawnie irrelewantna była kwestia tego, że oskarżony naprawił wyrządzoną szkodę, albowiem fakt ten stanowi jedynie okoliczność łagodzącą braną pod uwagę w ramach dyrektyw sądowego wymiaru kary, nie jest natomiast kwantyfikatorem stopnia społecznej szkodliwości czynu wymienionym
w art. 115 § 2 k.k.

Czyn oskarżonego był także zawiniony (art. 1 § 3 k.k. a contrario) i to również w stopniu znacznym. Trzeba raz jeszcze podkreślić, że oskarżony jest osobą dojrzałą, wysoko wykształconą w zawodzie (...), z dużym bagażem doświadczenia życiowego i niecierpiącą na żadne upośledzenia funkcji intelektualnych, które ograniczałyby jego poczytalność. Oskarżony był zatem w pełni zdolny do rozpoznania znaczenia swojego czynu, pokierowania swoim postępowaniem i podjęcia zachowania zgodnego z prawem, czego jednak nie uczynił, przy czym nie działał w żadnych atypowych warunkach motywacyjnych. Oskarżony z uwagi na swój wiek, dojrzałość psychologiczną, jak też doświadczenie zawodowe i życiowe musiał rozpoznawać bezprawność swojego czynu i niewątpliwie nie pozostawał
w żadnym błędzie co do okoliczności, która by tą bezprawność wyłączała. Wypada także dodać, że oskarżony wykonuje zawód (...), a wcześniej pełnił funkcję (...) (...) i (...) (...), więc nie kto inny jak właśnie on sam powinien świecić najjaśniejszym przykładem poszanowania porządku prawnego i podejmowania zachowania zgodnego z prawem, zwłaszcza, że w analizowanym przypadku miał taką możliwość, z której nie skorzystał z błahych przyczyn. Okoliczność, że przez stan nietrzeźwości nie myślał racjonalnie nie może stanowić dla niego żadnego usprawiedliwienia, gdyż stan taki nie wyłącza przestępności czynu (art. 31 § 3 k.k.), a oczywistym jest, że zachowując trzeźwość oskarżony nie dopuściłby się popełnienia przestępstwa – choćby z tego powodu, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie trzeźwości nie jest penalizowane. Również ewentualna choroba alkoholowa nie może stanowić tutaj usprawiedliwienia dla oskarżonego. Sąd w tej sprawie nie znalazł żadnych okoliczności, które mogłyby ograniczać winę oskarżonego i dlatego ocenił jej stopień jako znaczny.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. S.

pkt I

pkt I

Wymierzając oskarżonemu karę za przypisane mu przestępstwo sąd wziął pod uwagę na jego niekorzyść znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oraz znaczny stopień zawinienia. Okoliczności obciążających sąd w tej sprawie nie dostrzegł. Natomiast do okoliczności łagodzących sąd zaliczył uprzednią niekaralność oskarżonego oraz jego szczere – w ocenie sądu – przyznanie się do sprawstwa i winy, jak też złożenie pełnych wyjaśnień pozwalających na poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie i wyrażenie skruchy oraz głębokiego żalu nad swoim zachowaniem. Ponadto na uwzględnienie na korzyść zasługiwały okoliczności dotychczasowego sposobu życia oskarżonego (zawodowego, jak
i społecznego, wykazane przedstawionymi opiniami
i rekomendacjami), w warunkach których sądzone zdarzenie z jego udziałem należy oceniać jako oczywiście incydentalne, jego osiągnięcia życiowe, zawodowe i społeczne, jego postawa po popełnieniu przestępstwa (zmierzająca do zrozumienia swojego błędu, zidentyfikowania tego zdarzenia jako symptomu choroby alkoholowej oraz przeciwdziałania tej chorobie w ramach terapii) oraz fakt, że oskarżony naprawił wyrządzoną swoim zachowaniem szkodę w cudzym mieniu.

Bacząc zatem, aby wymierzona kara stanowiła wypadkową wyżej wymienionych determinantów, jednocześnie mając na względzie społeczne, zapobiegawcze
i wychowawcze cele kary, sąd uznał, że wymierzenie oskarżonemu kary
w ramach ustawowego, zasadniczego zagrożenia karą za przestępstwo
z art. 178a § 1 k.k., nawet w warunkach warunkowego zawieszenia jej wykonania, byłoby nadmiernie surowe i niesprawiedliwe. Z tego względu sąd postanowił zastosować wobec oskarżonego dobrodziejstwo wynikające z art. 37a § 1 k.k., pozwalające orzec wobec niego w sposób wyjątkowy karę wolnościową, i wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych. Wymiar orzeczonej grzywny stanowił wynik wszelkich okoliczności wziętych na korzyść oskarżonego przy jednoczesnych niekorzystnych dla niego znacznych stopniach społecznej szkodliwości czynu oraz jego winy. Tak określonej kary grzywny nie można uznać za nieadekwatną, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, że sąd mógł ją wymierzyć w granicach od 150 stawek (art. 37a § 1 k.k.) do 540 stawek
(art. 33 § 1 k.k.). Stawkę grzywny sąd określił na kwotę 30 zł mając na uwadze okoliczności przewidziane przez
art. 33 § 3 k.k., czyli deklarowany przez oskarżonego obecny stan majątkowy
i możliwości dochodowe.

M. S.

pkt II

pkt I

Na podstawie art. 42 § 2 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w świetle aktualnie obowiązujących przepisów miało charakter obligatoryjny, jednak jednocześnie ma ono na celu okresowe wyeliminowanie z ruchu drogowego potencjalnie niebezpiecznego kierowcy. Sąd nie znalazł podstaw, aby potraktować oskarżonego niestandardowo i orzec dłuższy zakaz, zwłaszcza biorąc pod uwagę jednak ten krótki odcinek drogi jaki przejechał.

M. S.

pkt III

pkt I

W myśl art. 43a § 2 k.k. orzeczenie świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej
w wysokości 5.000 zł było obligatoryjne. Sąd nie znalazł podstaw, aby potraktować oskarżonego niestandardowo i orzec wyższe świadczenie pieniężne, zwłaszcza biorąc pod uwagę jednak ten krótki odcinek drogi jaki przejechał.

M. S.

pkt IV

pkt I

Zgodnie z art. 178a § 5 k.k. sąd orzeka przepadek, o którym mowa w art. 44b,
w razie popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 4, chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa określonego
w § 1 była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm ³ w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia. Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu wynosiło
1,30 mg/l, a więc ponad 0,75 mg/l, a sąd nie dostrzegł w tej sprawie wyjątkowego wypadku, który uzasadniałby odstąpienie od orzeczenia przepadku. Jednakże orzeczenie to nie dotyczyło przepadku samego pojazdu mechanicznego oskarżonego w myśl
art. 44b § 1 k.k., lecz przepadku równowartości tego pojazdu stosownie do art. 44b § 2 k.k., gdyż w toku postępowania karnego okazało się
w sposób niewątpliwy, że samochód D. (...) nie stanowił wyłącznej własności oskarżonego, lecz przedmiot ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej pomiędzy oskarżonym,
a jego żoną. Wysokość równowartości pojazdu ustalona w toku postępowania przygotowawczego (k. 32) nie była przez strony kwestionowana, zwłaszcza że oskarżony sam podawał wyższą wartość tego pojazdu (k. 26v), dlatego orzeczenie przepadku tej kwoty nie budziło zastrzeżeń sądu.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. S.

pkt V

pkt I

Na poczet wymierzonej kary grzywny zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie stosownie do
art. 63 § 1 k.k.

M. S.

pkt VI

pkt I

Na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy stosownie do art. 63 § 4 k.k.

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

W niniejszej sprawie brak było prawnych warunków do zastosowania względem oskarżonego warunkowego umorzenia postępowania w myśl art. 66 § 1 k.k. stosownie do wniosków obrońców. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina
i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości,
a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Przesłanką wyjściową do rozważania warunkowego umorzenia postępowania jest zatem dokonanie oceny, że stopień społecznej szkodliwości czynu i stopień winy nie są znaczne, a w niniejszej sprawie sąd stwierdził, że stopnie te były znaczne, co – przy niekwestionowaniu pozostałych przesłanek – uniemożliwiło warunkowe umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt VII

Biorąc pod uwagę deklarowany przez oskarżonego obecny stan majątkowy i możliwości dochodowe sąd uznał, że będzie on w stanie ponieść w tej sprawie koszty sądowe, jeśli nie w całości od razu, to częściowo w ratach, które to koszty stosownie do art. 627 k.p.k. wobec skazania obciążają jego osobę i które to nie są za wysokie. Na koszty sądowe
w niniejszej sprawie złożyły się: 20 zł ryczałtu za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym, 20 zł ryczałtu za doręczenia w postępowaniu sądowym oraz 600 zł tytułem opłaty od wymierzonej oskarżonemu kary grzywny.

Podpis

Ciechanów, 18 grudnia 2025 r.